Emekli olduktan sonra boşluğa düşenlerin oranını çok merak ediyorum.Veya herkez aynı sorunu yaşıyormu?bu konuda fikri olanlardan veya fikrime katılan katılmayan okurlardan yorum rica ediyorum.sosyal yönden dışlanmışlık hissettim.ben aramasam kimse beni aramıyordu.oysa sosyal yaşamı seven ben için bu durum kabuledilemezdi.birşeyler yapmalıydım.Oysa emekli olup sabah canımın istediği saatte kalkmayı,güneşe veya yağmura karşı kahvemi yudumlamayı ne kadar hasretle beklemiştim.İnsan bir süre sonra bu güzelliklerdende bıkıyormuş.Bu arayışlarım esnasında halkeğitim kursları aklıma geldi.önüme ilk çıkan kursa yazıldım.öğretmenimiz Gazi üniversitesi mezunu,yurtdışı sınavını başarıyla kazanıp 3yıllığına kırgızistana gitmiş ve kendini orda keçe sanatı konusunda mükemmel yetiştirmiş NİLGÜN EREN di.hayatımda mesleğini bu kadar seven ve bu kadar mesleğine layık bir insan görmedim.Adeta piyango çıkmıştı bana.Kendisine çok şey borçluyuz.öyleki burdan tayini çıkarsa kursa devam etmek için peşinden gitmeyi düşünüyorum.Sitemdeki tüm çalışmaları ona borçluyum.Mayıstaki sergiden sonra yayınlayacağım eserler(bir aksilik çıkmazsa)el sanatları meraklılarını şok edecek gibi geliyor bana.Emeklilere önerim ilgileri doğrultusunda kurslara katılsınlar.hem sosyal yönden çok seviyeli çevre edinip hemde üretmenin verdiği mutluluğu yaşarlar Her ile ve ilçeye bir Nilgün Eren diliyorum.

Keçeden yapılmış aksesuarlar kurdele nakışlı keçe çanta Erken Emeklilik(miş)! Şuursuz Oylar .