Eskiden,yani hayat tecrübem olmadığı zaman ,insanları,çevremi iyi tanıyamadığım gençlik yıllarında misafir gelecek diye ödüm kopardı.Neden mi? Misafir bana 2gün önceden haber vermeliydiki hem annelik görevimi aksatmayayım,hemde misafir için hazırlanayım.Beni büyük bir telaş alırdı.Genel temizlik yap,tecrübesizliğimden uzun zaman alan pasta börek yap derken helak olurdum.Artık misafir geldiği zaman ben bitap vaziyette karşılarına çıkardım.Bu durum yıllarca böyle devam etti.Ama bir gelen misafir bir daha gelmez arayıp sormazdı.'İnsanlar ne kadar nankör,o kadar hazırlık yaptım,hizmet ettim bir daha beni aramıyorlar.'diye kin tutardım.Ayaklarım yere basınca yavaş yavaş çevremi gözlemlemeye başlayınca hatamı anlamaya başladım.Meğer ben sadece bir görev savıyorum edasıyla yaklaşıyormuşum misafirlerime.Keşke o zaman biri beni uyarsaydı dahamı çabuk uyanırdım. Şimdi yaş ilerleyip hayata bakış açım genişleyince misafirlerin en çok güler yüz,tatlı söz beklediğini karşılarında asla yorgun,bitap,suratsız ama mükemmel bir sofra istemediklerini anladım.Geçte olsa şimdi bunun gereğini yapıyorum.Beni sevip,bana gelip onur veren misafirlerimin beni eşyalarım veya ikramımla değerlendirmediklerini benim için geldiklerini biliyorum.bana gelen misafirlerin  benim evimden pozitif enerji aldıklarını ,mutlu ayrıldıklarını tekrar aranmamdan anlıyorum.Ama yine geç kaldım galiba!bu kez insanlar misafir sevmemeye  ve misafirliği külfet olarak görmeye başladı.Ben bu sefer buna ayak uyduramıyorum.İsteyenlere hayırlı misafirler dilerim.Saygılar...

Eyvah misafir geliyor ! sensiz... Boş Vermişim Dünyaya... Sen ,Bu Sevgiyi Kaldırabilir Misin…? Bir gencin sevgisiz geçen 24 yılı